"TO, CZEGO DZIECI POTRZEBUJĄ W OBFITOŚCI DOSTARCZAJĄ DZIADKOWIE. DAJĄ BEZWARUNKOWĄ MIŁOŚĆ, DOBROĆ, CIERPLIWOŚĆ, POCZUCIE HUMORU, KOMFORT, LEKCJE ŻYCIA. ORAZ, CO NAJWAŻNIEJSZE, CIASTECZKA" (RUDOLPH GIULIANI)
30 stycznia 2020 r. do naszej szkoły zawitali wyjątkowi Goście - Babcie i Dziadkowie. Ich święto stało się okazją do wyrażenia najpiękniejszych i najcieplejszych uczuć, jakimi darzą Ich wnuki - miłości i wdzięczności.
Uczniowie klas 0 - III uświetnili uroczystość wspaniałymi występami. Było baśniowo i świątecznie. Nie zabrakło też kolęd. Ich piękne brzmienie, co zawdzięczamy chórowi szkolnemu pod batutą Dyrektora szkoły P. Pawła Gnacka, wprowadziło wszystkich w bożonarodzeniowy nastrój. Nieopisaną rolę Dziadków w życiu dzieci przypomniał w swym wystąpieniu Ks. D. Kosiba.
Wzruszeni i zachwyceni swymi wnukami Seniorzy z radością przyjęli z ich rąk upominki.
Pyszny poczęstunek, za który w swym przemówieniu podziękował Przewodniczący Osiedla Borek Wielki P. Mieczysław Migacz, przygotowała niezawodna Rada Rodziców.
W imieniu Babć i Dziadków słowa wdzięczności dla dyrekcji, uczniów i nauczycieli (P. J. Wolak, D. Jakubek, E. Ocytko, H. Szczęch) skierował właśnie P. Mieczysław Migacz. Refleksje na temat edukacji i związków Seniorów ze szkołą zamknął w swym pięknym wierszu, który osobiście wyrecytował. Jego treść zamieszczamy poniżej.
Edukacja
Myślę, że Państwo
przyznacie mi rację,
że młodość to najlepsze lata
Są na edukację
Nam po edukacji
Zostały wspomnienia,
A wraz z nimi zostały
Też nasze marzenia.
Wspominamy szkołę
W której było miło,
Lecz takich warunków
Nawet się nie śniło.
Latem na boisku
Przerwy się spędzało,
A w zimie po holu
Się maszerowało.
I do naszych wspomnień
ciągle my wracamy,
gdy już nasze wnuki
tu przyprowadzamy.
Do nauki warunki
są tu, Państwo drodzy,
piękna hala sportowa,
No i Pedagodzy.
Którzy uczą pisać,
liczyć oraz gramatyki,
a także szlifują
też obce języki.
Chciałoby się dzisiaj
Tutaj edukować
I na lekcjach przy Paniach
Grzecznie się zachować.
Chociaż nie ten umysł
Wszyscy to powiedzą,
Lecz szare komórki
Garną się za wiedzą
Z każdego wykładu
Wiele wynieść może,
Lecz by lekcje utrwalić,
Chciałoby się zostać „w kozie”.
By edukacyjne szybko
Nie mijały lata,
Marzy się do jednej klasy
Uczęszczać dwa lata.
Niestety, to już koniec marzeń
Pędu do nauki,
Bo my do tej szkoły możemy
Tylko odprowadzać wnuki.
Lecz nie zachodź w głowę
Mój drogi człowieku,
Bo dla nas jeszcze został
Uniwersytet Trzeciego Wieku.
Mieczysław Migacz
30.01.2020 r.